مهر پرستی

مقارن استقرار آیین زردشت در اواخر دوره ی هخامنشیان، مهرپرستی ( میتراییسم)در ایران رونق گرفت و از این سرزمین به آسیای صغیر گسترش یافت. مهرپرستان معتقد بودند که خدای مهر یک بار به صورت انسانی در یک غار ظهور کرده و شبانانی به او ایمان آوردند. آنگاه خدای مهر، گاو نری را کشت و خون او را بر زمین افشاند. هر جا که قطره ای از خون او افتاد، سرسبز و بارور شد. وی پس از چند سال به آسمان رفت و روان او پیوسته برای کمک به بندگان خود در زمین آماده است.

کسی که به دین مهرپرستی روی می آورد، لازم بود از هفت مرحله بگذرد و در هر مرحله به وی نامی می دادند: " کلاغ"، " عروس"، " سرباز"، " شیر"، " پارسی"، "پیکِ خورشید" و " پدر". سپس مراسم نان و عسل که یادآور مراسم نان و شراب مسیحیت است، انجام می شد و سرانجام وی را با خون گاو تعمید می دادند.

از آن جا که به عقیده ی مهرپرستان، خدای مهر در آغاز در غاری ظاهر شد، آنان معابد خود را در غارها می ساختند و درون آن به پرستش مهر می پرداختند. برخی ار آن معابد متروکه اکنون در بخش هایی از اروپا یافت می شود و گفته می شود بسیاری از اعتقادات و آیین های مسیحیت از مهرپرستی گرفته شده است.

ماخذ: آشنایی با ادیان بزرگ،" حسین توفیقی"

   + مهری حسینی - ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۳٩٠/۱/٢۸