شهید

به یاد شهید صانع ژاله و دیگر شهیدان راه آزادی
من کوری کوردی شه‌هیدی رێی خه‌باتم دایه‌ گیان
کۆتری خوێنین په‌ری باخی وڵاتم دایه‌ گیان

هه‌ر  وه‌کو بێگانه‌یێ دڵ پر له‌ ناکامی و گرێ
له‌م هه‌موو ده‌سته‌، نه‌بوو ده‌ستێ،که‌ بێ و ده‌ستم گرێ

من له‌ شاری خۆم غه‌ریب و بۆ هه‌‌موو بێگانه‌ خۆم
کۆتری کۆژراوی رێگای لانه‌ خۆم،بێ لانه‌ خۆم

دایه‌ گیان بگری له‌ سه‌ر خاکم که‌ وا شینم ده‌وێ
زۆر بگریه‌ دایه‌ گیان فرمێسکی خوێنینم ده‌وێ

دایه‌ گیان ئه‌و کیژه‌ وا ئه‌تویس به‌ بووکی تو ببێت
خۆت بده‌ نیشانی جارێ با به‌ هیوای من نه‌بێت

تاکوو بت بینێ که‌ ره‌ش پۆشی له‌ سه‌ر تا پاته‌وه‌
به‌ڵکوو بڕوا و دڵنیا بێ و من له‌ بیری باته‌وه‌
من گوڵی سه‌د ئاره‌زوی ژینم له‌ خاکا خه‌وتووه‌
خاکی مه‌یدانی خه‌بات ره‌نگینی خوێنی من بووه‌

دامه‌نیشه‌ دایه‌ گیان بو هاتنی من چاوه‌رێ
دڵنیا به‌،به‌سیه‌تی، بۆ ده‌نگی ده‌رگا مه‌گره‌ گوێ

دایه‌ گیان سوێندم به‌ فرمێسکی گه‌ش و ئێشی دڵت
دایه‌ گیان سوێندم به‌ جه‌ور و مه‌ینه‌تی بێ حاسڵت

من ده‌مێکه‌ جه‌رگی سووتاندووم هه‌ناسه‌ی سه‌ردی گه‌ل
دڵپری کردووم خه‌می ده‌سکورتی و ره‌نگ زه‌ردی گه‌ل
"ماموستا شریف"
من پسرکرد شهید میدان مبارزه هستم، مادر جان! / کبوترخونین بال باغ وطنم، مادرجان/ بسان بیگانه ای که دلم از غصه و بغض پر بود / از این همه دست ، دستی نبود که دستم را بگیرد/ من از شهر خودم غریب و برای همه بیگانه هستم/ کبوتر کشته شده در راه لانه هستم درحالی که خود بی لانه ام/ مادر جان! بر روی مزارم گریه کن چون من ناله و فغان می خواهم/ زیاد گریه کن و برایم اشک خونین بریز/ مادر جان! آن دختری را که می خواستی عروس خود کنی / خودت را به او نشان بده تا دیگر به امید من نباشد/ تا تو را ببیند که سراپا سیاه پوش شده ای/ شاید برود و مطمئن شود و مرا از یاد ببرد/ چون گل صد آرزوی زندگی من در این خاک مدفون شده است/ خاک میدان مبارزه با خون من رنگین شده است/ مادر جان! دیگر برای دیدن من چشم به راه نباش/ مطمئن باش و دیگر بس کن و منتظر صدای در نباش/ مادر جان! قسم به اشک آتشین و درد دلت، قسم به جور و محنت بی حاصلت / مدتی است که آه سرد ملت جگرم را آتش زده است/ دلم از غم رنگِ زرد و فقر ملت پر است.

   + مهری حسینی - ٤:٥٧ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۳۸٩/۱٢/۱