مهر پرستی

مقارن استقرار آیین زردشت در اواخر دوره ی هخامنشیان، مهرپرستی ( میتراییسم)در ایران رونق گرفت و از این سرزمین به آسیای صغیر گسترش یافت. مهرپرستان معتقد بودند که خدای مهر یک بار به صورت انسانی در یک غار ظهور کرده و شبانانی به او ایمان آوردند. آنگاه خدای مهر، گاو نری را کشت و خون او را بر زمین افشاند. هر جا که قطره ای از خون او افتاد، سرسبز و بارور شد. وی پس از چند سال به آسمان رفت و روان او پیوسته برای کمک به بندگان خود در زمین آماده است.

کسی که به دین مهرپرستی روی می آورد، لازم بود از هفت مرحله بگذرد و در هر مرحله به وی نامی می دادند: " کلاغ"، " عروس"، " سرباز"، " شیر"، " پارسی"، "پیکِ خورشید" و " پدر". سپس مراسم نان و عسل که یادآور مراسم نان و شراب مسیحیت است، انجام می شد و سرانجام وی را با خون گاو تعمید می دادند.

از آن جا که به عقیده ی مهرپرستان، خدای مهر در آغاز در غاری ظاهر شد، آنان معابد خود را در غارها می ساختند و درون آن به پرستش مهر می پرداختند. برخی ار آن معابد متروکه اکنون در بخش هایی از اروپا یافت می شود و گفته می شود بسیاری از اعتقادات و آیین های مسیحیت از مهرپرستی گرفته شده است.

ماخذ: آشنایی با ادیان بزرگ،" حسین توفیقی"

   + مهری حسینی - ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۳٩٠/۱/٢۸

صد غزل دل

*وزن این شعر تعمدی است.

 

ایل من داغ شقایق می کشد به شانه هایش

می برد صحرا به صحرا عطر عاشقانه هایش

مانده نی آویخته بر تیرک سیاه چادر

تا بروید صد غزل دل از لب ترانه هایش

ایل من هر شب به دور شعله های سرخ آتش

می چکاند دل به پای قصّه ی شبانه هایش

از یراق زین اسبی بی سواره می تراود

تاختن در دشت سبزی  سمت بی کرانه هایش

از لَت چادر به دشتی، پر شکوفه ، چشم بر راه

می رود دل پیشواز رجعت جوانه هایش

**

صبح روشن می شکوفد از جبین هر شقایق

جرعه جرعه می سُراید دشت را ترانه هایش

اردیبهشت ١٣٨٣/ مهری حسینی

 

 

   + مهری حسینی - ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳٩٠/۱/۱٧